Monitoring emisji metanu w 2026 – co zmienia się dla operatorów infrastruktury gazowej
Rozporządzenie metanowe UE (2024/1787), przyjęte w maju 2024 roku, wchodzi w życie etapami. Rok 2026 to moment, w którym pierwsze obowiązki stają się realne – nie na papierze, ale w codziennej pracy operatorów infrastruktury energetycznej. Co dokładnie zmienia się w tym roku i jak się do tego przygotować?
Kalendarz obowiązków – co obowiązuje od kiedy
Rozporządzenie nie wprowadza wszystkich wymagań jednocześnie. Harmonogram jest rozłożony na lata 2025-2030:
- 2025 – wejście w życie obowiązku raportowania emisji metanu przez operatorów sektora naftowego i gazowego w UE,
- 2026 – rozpoczęcie programów LDAR (Leak Detection and Repair) na instalacjach wydobywczych i przesyłowych. Pierwsze raporty emisji do właściwych organów krajowych,
- 2027 – rozszerzenie obowiązków LDAR na instalacje dystrybucyjne gazu. Zakaz rutynowego wentowania i spalania metanu (z wyjątkami bezpieczeństwa),
- 2028-2030 – zaostrzenie limitów emisji, obowiązkowe pomiary ilościowe, pełna integracja z systemem MRV (Monitoring, Reporting, Verification).
Dla polskich operatorów kluczowy jest rok 2026 – to moment, w którym trzeba mieć wdrożone procedury detekcji wycieków, przeszkolony personel i sprzęt pomiarowy.
LDAR – co to oznacza w praktyce
LDAR (Leak Detection and Repair) to systematyczny program wykrywania i naprawy wycieków emisji fugitywnych. W kontekście rozporządzenia metanowego obejmuje:
Inwentaryzację komponentów. Każdy element instalacji, który może być źródłem wycieku (zawór, kołnierz, uszczelnienie pompy, połączenie spawane, urządzenie zabezpieczające), musi być zinwentaryzowany i oznaczony unikatowym identyfikatorem.
Regularne inspekcje. Komponenty muszą być sprawdzane z określoną częstotliwością – od raz na kwartał do raz na rok, w zależności od typu instalacji i historii wycieków.
Metody detekcji. Rozporządzenie akceptuje trzy główne metody:
- kamery OGI (Optical Gas Imaging) – szybkie skanowanie dużych obszarów,
- analizatory FID/PID (sniffing) – precyzyjny pomiar stężenia w ppm,
- metody ilościowe (Hi-Flow Sampler, pomiar otworkowy) – kwantyfikacja wielkości wycieku.
Naprawa i weryfikacja. Wykryty wyciek musi być naprawiony w określonym terminie (zwykle 30-60 dni), a naprawa potwierdzona ponownym pomiarem.
Dokumentacja. Każda inspekcja, wykryty wyciek i naprawa muszą być udokumentowane. Dane przechowywane minimum 5 lat.
Kto podlega obowiązkom w 2026 roku
W pierwszej fali obowiązki dotyczą:
- operatorów wydobycia ropy i gazu – kopalnie, platformy, instalacje separacji,
- operatorów systemów przesyłowych – gazociągi wysokiego ciśnienia, tłocznie, stacje pomiarowe,
- operatorów magazynów gazu podziemnego – instalacje zatłaczania, odbioru i przygotowania gazu,
- operatorów terminali LNG – regazyfikacja, załadunek, rozładunek.
Operatorzy dystrybucji gazu (średnie i niskie ciśnienie) dołączają od 2027 roku, ale wielu z nich już teraz przygotowuje się do wdrożenia LDAR – żeby uniknąć presji czasowej za rok.
Sprzęt pomiarowy – co jest potrzebne
Minimalny zestaw narzędzi do realizacji programu LDAR obejmuje:
Do detekcji wycieków:
- kamera OGI (np. EyeCGas Multi) – do szybkiego skanowania instalacji i identyfikacji lokalizacji wycieków,
- analizator FID/PID (np. TVA2020) – do pomiaru stężenia metanu i LZO na wykrytych punktach.
Do kwantyfikacji emisji:
- urządzenie Hi-Flow lub równoważne – do pomiaru wielkości wycieku w jednostkach objętościowych (l/min),
- stacja meteo (opcjonalnie) – warunki atmosferyczne wpływają na rozprzestrzenianie się gazu i dokładność pomiarów.
Do dokumentacji:
- system zarządzania LDAR (oprogramowanie) – rejestracja komponentów, planowanie inspekcji, tracking napraw,
- GPS i metadane na urządzeniach pomiarowych – dla powiązania pomiaru z lokalizacją.
Rozporządzenie nie narzuca konkretnych marek sprzętu, ale wymaga, aby metody pomiarowe spełniały normy EN 15446 (emisje fugitywne) i EN 17628 (pomiary OGI). Szczegółowe informacje o zgodnych urządzeniach pomiarowych można znaleźć na stronach dystrybutorów specjalizujących się w rozporządzeniu metanowym UE i technologiach detekcji emisji.

Kary i konsekwencje – co grozi za brak zgodności
Rozporządzenie metanowe przewiduje system sankcji na poziomie krajowym – każde państwo członkowskie UE ustala własne kary. W Polsce szczegóły są doprecyzowywane, ale z dotychczasowej praktyki regulacyjnej wynika:
- kary administracyjne – nakładane przez organy nadzoru (Urząd Regulacji Energetyki, Inspekcja Ochrony Środowiska),
- wstrzymanie eksploatacji – w przypadku powtarzających się naruszeń lub zagrożenia środowiskowego,
- wykluczenie z przetargów publicznych – brak zgodności z regulacjami UE może dyskwalifikować operatora w postępowaniach koncesyjnych.
Niezależnie od kar, brak programu LDAR oznacza realne straty surowca – wycieki metanu to gaz, za który operator zapłacił, ale który nie dotarł do odbiorcy.
Jak przygotować się do 2026 roku – checklist
Dla operatorów, którzy jeszcze nie rozpoczęli przygotowań, kluczowe kroki to:
- inwentaryzacja komponentów – sporządzenie listy wszystkich potencjalnych źródeł emisji fugitywnych na instalacji,
- wybór metody detekcji – OGI, sniffing lub kombinacja obu, w zależności od wielkości i typu instalacji,
- zakup lub wynajem sprzętu – kamery OGI, analizatory FID/PID, oprogramowanie LDAR,
- szkolenie personelu – operatorzy kamer OGI i analizatorów wymagają przeszkolenia certyfikowanego,
- pilotażowa inspekcja – przeprowadzenie pierwszej inspekcji LDAR na wybranym odcinku instalacji, żeby zidentyfikować problemy proceduralne przed pełnym wdrożeniem,
- raportowanie – przygotowanie szablonów raportów zgodnych z wymaganiami rozporządzenia.
Podsumowanie
Rok 2026 to przejście rozporządzenia metanowego UE z fazy legislacyjnej w fazę operacyjną. Dla operatorów infrastruktury gazowej oznacza to konkretne działania – inwentaryzację, inspekcje, dokumentację i raportowanie. Firmy, które przygotują się wcześniej, unikną presji czasowej i ryzyka sankcji. Te, które będą czekać do ostatniego momentu, zmierzą się z niedoborem sprzętu, przeszkolonych inspektorów i czasu.
Artykuł sponsorowany
